بروید تا بمانم، بروید تا بمانم

که من از وطن جدایی، به خدا نمی توانم

چو مجال تن شود طی، چو بریزدم رگ و پی

تو همان«حکایت نی» ، شنوی ز استخوانم

شب غربت ار چه رنگین ، ز بلور و نور آذین

به چه کار آیدم این، که در او نه شادمانم؟

ز گدازه های آتش، شب و روز در کشاکش

چو خیال من مشوش ، شده ذهن آسمانم

گُلِ روشنی نهان بِه، خفه در چراغدان بِه

که به گوش ها سنان به، ز خروش گزمگانم

حرمی که سایه می زد، به سرم اگر بریزد

دلِ من کجا گریزد، که مقیمِ آسمانم؟

من و کودکان و پیران، غم جنگجو دلیران

به همین خموش ویران، که در اوست آشیانم

من و کنجِ این پریشان، به دیار سفله کیشان

نروم که مهرِ ایشان، به گدا وشی ستانم

اگر این کبود ایوان، نه گشاده است و خندان

زمن است و شهروندان، نه به وام، سایبانم

با امید روز بهتر، پی گام ، گام دیگر

زده ام به سویِ باور، بروید تا بمانم

شب عید است بیا تا لب ساغر گیریم

غم سی روزی به یک جرعه ز سر برگیریم

دور ماه فلک امروز به پایان آمد

وقت آن است که دور قدح از سر گیریم

سبحه و خرقه سالوس به یک سو فکنیم

راه رندان قدح نوش قلندر گیریم

شست و شویی به رخ از چشمه حیوان جوییم

به کف آیینه بر آیین سکندر گیریم

تا به دیدار ظفر دیده منور گردد

سرمه از خاک در شاه مظفر گیریم

خستگان را نبود تا خبری زود دلا

خیز تا جای در آن زلف معنبر گیریم

دوستان را همه لب بر لب ساغر نگریم

دشمنان را همه سر بر دم خنجر گیریم

رخنه در کار غم افتاد نشاط از قدحی

کو خمی تا که وجودش ز میان بر گیریم

سلطان ابوسعید

پرسید کسی زمن که معشوق تو کیست

گفتم که فلان کس است مقصود تو چیست

بنشست و به های های بر من بگریست

کز دست چنان کسی تو چون خواهی زیست

حکیم شفائی اصفهانی

ای آنکه به حسن در لطافت ماهی

هر چند که کوتاه قدی دلخواهی

شاخ گلی از پستی خود عار مدار

عمر منی از بهر همین کوتاهی

شهودی لاهیجانی

دل آتش غم بر سر خود بیخته دید

در کوی تو صد هزار خون ریخته دید

در زلف تو رفت تا قراری طلبد

آنجا دو هزار چون خودآویخته دید

عشقی کاشانی

دل گفت مرا علم لدنی هوس است

تعلیمم کن اگر تو را دسترس است

گفتم که الف گفت دگر هیچ مگوی

در خانه اگر کس است یک حرف بس است

امیر معزی سمرقندی

گر نور مه و روشنی شمع توراست

این کاهش و سوزش من از بهر چراست

گر شمع توئی مرا چرا باید سوخت

ور ماه توئی مرا چرا باید کاست

مسیحی شبستری

ای دلبر عیسی نفس ترسائی

خواهم که به پیش من تو بی ترس آئی

گه پاک کنی به آستین چشم ترم

گه بر لب خشک من لبِ تر  سائی

خیام

تا زهره و مه در آسمان گشته پدید

بهتر ز می ناب کسی هیچ ندید

در حیرتم از باده فروشان کایشان

زین به که فروشند چه خواهند خرید

سلطان ابوسعید

غازی ز پی جهاد اندر تک و پوست

غافل که شهید عشق فاضل تر از اوست

در روز قیامت این به آن کی ماند

کان کشته دشمن است و این کشته دوست

سلطان ابوسعید

ای روی تو ماه عالم آرای همه

وصل تو شب و روز تمنای همه

گر با دگران به از منی وای به من

ور با همه کس همچو منی وایِ همه

ابوالفرج رونی

از گل طبقی ساخته کاین روی من است

وز مشک زره بافته کاین موی من است

از خلد دری گشاده کاین بوی من است

آتش به جهان در زده کاین خوی من است

ماهم چو ز پرده رخ نشان داد

هر اهل نظر که دید جان داد

آن غنچه ناشکفته در باغ

سری ز دهان او نشان داد

گفتم که به بوسه ای دهم جان

یک بوسه برای امتحان داد

این فخر مرا بس است کآن ماه

راهم چو سگان در آستان داد

ای شاهسوار حسن، عقلم

تا دید تو را، ز کف عنان داد

گر قصد تو در هلاک من بود

مقصود تو را خدا چنان داد

چشم تو به غمزه ای مرا کشت

لعل تو حیات جاودان داد

جانی که به دست داشت فرصت

در پای تو خوش به رایگان داد

تو را در دلبری دستی تمامست
مرا در بی دلی درد و سقامست
  

بجز با روی خوبت عشقبازی
حرامست و حرامست و حرامست

   
همه فانی و خوان وحدت تو
مدامست و مدامست و مدامست

  
چو چشم خود بمالم خود جز تو
کدامست و کدامست و کدامست

     
جهان بر روی تو از بهر روپوش
لثامست و لثامست و لثامست
   

به هر دم از زبان عشق بر ما
سلامست و سلامست و سلامست

      
ز هر ذره به گفت بی زبانی
پیامست و پیامست و پیامست

  
غم و شادی ما در پیش تختت
غلامست و غلامست و غلامست
   

اگر چه اشتر غم هست گرگین
امامست و امامست و امامست
   

پس آن اشتر شادی پرشیر
ختامست و ختامست و ختامست
   

  تو را در بینی این هر دو اشتر
زمامست و زمامست و زمامست

   
نه آن شیری که آخر طفل جان را
فطامست و فطامست و فطامست

  
از آن شیری که جوی خلد از وی
نظامست و نظامست و نظامست

   
خمش کردم که غیرت بر دهانم
لگامست و لگامست و لگامست