به سر خاک پدر ، دخترکی

صورت و سینه به ناخن می خست

که نه پیوند و نه مادر دارم

کاش روحم به پدر می پیوست

گریه ام بهر پدر نیست که او

مرد و از رنج تهیدستی رست

زان کنم گریه که اندر یم بخت

دام بر هر طرف انداخت گسست

شصت سال آفت این دریا دید

هیچ ماهیش نیفتاد به شست

پدرم مرد ز بی دارویی

وندرین کوی، سه داروگر هست

دل مسکینم از این غم بگداخت

که طبیبیش به بالین ننشست

سوی همسایه پی نان رفتم

تا مرا دید، در خانه ببست

همه دیدند که افتاده ز پای

لیک روزی نگرفتندش دست

آب دادم به پدر چون نان خواست

دیشب از دیده من آتش جست

هم قبا داشت ثریا ، هم کفش

دل من بود که ایام شکست

این همه بخل چرا کرد، مگر

من چه می خواستم از گیتی پست

سیم و زر بود، خدایی گر بود

آه از این آدمی دیو پرست

دیدن روی تو و دادن جان مطلب ماست

پرده بردار ز رخسار که جان بر لب ماست

بت روی تو پرستیم و ملامت شنویم

بت پرستی اگر این است که این مذهب ماست

گرچه در مکتب عشقیم همه ابجدخوان

شیخ را پیر خرد طفل ره مکتب ماست

شرب می با لب شیرین تو ما راست حلال

بیخبر زاهد از این ذوق که در مشرب ماست

نیست جز وصف رخ و زلف تو ما را سخنی

در همه سال و مه این قصه روز و شب ماست

در تو یک یا رب ما را اثری نیست ولی

قدسیان را به فلک غلغله از یا رب ماست

چرخ عشقیم و تو ما را چو مهی زیب کنار

خون دل  چون شفق و اشک روان کوکب ماست

اینکه نامش به فلک مهر جهان افروز است

روشن است این که یکی ذره ز تاب و تب ماست

خواستم تا که شوم بسته فتراکش گفت

فرصت این بس که سرت خاک سم مرکب ماست

به خاطر داشته باشیم که :
عمر کوتاه است رسیدن به خواسته هایمان را طولانی نکنیم.
راه ما هموار است آن را پیچیده نکنیم .
نگهداشتن دوستان خوب گرانبها است به سادگی از دست ندهیم .
سخن گفتن سهل است گوش کردن را تمرین کنیم.
طبیعت پر از لطف است نامهربانی نکنیم.
زندگی آسان است آن را مشکل نکنیم .
دنیا پر از زیبائی است چشمانمان را به سادگی نبندیم .
ذهن ما پر از جواب است سوالاتمان را بپرسیم.
رسیدن به آرزوها آسان است راه سخت تر را نرویم.

 با تشکر از خانم ندا

ای عروسک! بی‌خبر از عالمی

بی‌خبر از عالم غرق غمی

خوش به حالت چون که بابا نیستی

بی‌کس و بی‌پول، چون ما نیستی

نیستی از مردمان دلتنگ تنگ

کس ندارد با تو چون ما فکر جنگ

کس نمی‌کوبد درت از بهر پول

پیش ایشان عذر کِی گردد قبول

خوش به حالت چون که مادر نیستی

خسته از هر پور و دختر نیستی

خوش به حالت دوری از نامردمان

دوری از رنج و غم و درد گران

بی‌خبر هستی تو شاید از جهان

یار بنشین تا بگویم زین زمان

تا بگویم آدمی حیوان شدست

خود زکار خویشتن حیران شدست

همچو گرگی می‌درد او یار خویش

گرم این سان می‌کند بازار خویش

مال هم‌نوعش به یغما می‌برد

پستی و زشتی به جانش می‌خرد

پاکی و عزّ و شرف هم کیمیاست

گر شود پیدا، ز سر تا پا ریاست

خوش به حالت چون تو آدم نیستی

همچو ما رسوای عالم نیستی

ای عروسک! عشق این جا باطل است

با وفایی نازنین بی‌حاصل است

فقر و فحشا، وای غوغا می‌کند

پاک بودن را چه حاشا می‌کند

دل پر از نیرنگ یار آشناست

ظاهراً یار است و باطن بی‌وفاست

تک درخت آرزو خشکیده شد

شاعری دیگر دلا پوسیده شد

خوش به حالت چون تو شاعر نیستی

خسته از این عصرِ حاضر نیستی

هیچ احساسی به درد ما نخورد

هیچ کس از غصّة شاعر نمرد

شاعر است و آه هست و شام غم

با سکوت مرده‌ای پر از الم

خوش به حالت چون تو نرگس نیستی

در مسیر باد، هرگز نیستی

کی توانم صفت روی نکوی تو کنم

مگر آیینه شوم روی به روی تو کنم

خواستم تا بگشایم گرهی زین دل تنگ

هم مگر شانه شوم دست به موی تو کنم

هر که را یار شدم دشمن خونخوارم گشت

بختم این است چرا شکوه ز خوی تو کنم

بسکه از یاد تو گشتم پر و خالی از خویش

گر به خود چشم کنم چشم به روی تو کنم

چون نسیم سحری رقص کنانم شب و روز

به هوایی که گذر بر سر کوی تو کنم

ای دل چاک زمن چاره گری هیچ مخواه

کانچنان پاره نگشتی که رفوی تو کنم

داوری اینهمه انگار که از می  داری

عاقبت گیرم  و جامی به گلوی تو کنم

ویدئو كلیپ  براساس سرود «شبانگاهان» . مكان: پای تیر چراغ برق سركوچه دختر عموی همسایه خاله ام اینها!
* صحنه: خواننده با موهای آشفته و پریشان روی پله در خانه اش به یك حالت ننه مرده گونه نشسته، زانوی چپش را بغل گرفته و دارد می خواند.
* كلاكت زن: سه ـ دو ـ‌ یك!
خواننده: شبانگاهان تا حریم فلك چون زبانه كشد سوز......
مسؤول نظارت وزارت ارشاد بدون هماهنگی قبلی، به سبك پسرخاله كلاه قرمزی یك دفعه می پرد وسط صحنه:
كات! كات! چی چی گفتی؟ چی چی را تا حریم «فلك»؟ باید فلك را عوضش كنید. مشكل دارد!
كارگردان: وا...آقا چه حرفها! چه مشكلی دارد؟
  مسؤول نظارت: فكری كرده ای حالی مان نیست؟ شما داری با نشریه كیهان كه معنای فلك را می دهد تسویه حساب می كنی... می خواهی بگویی «فلك» كه «كیهان» در ذهن بینندگان و شنوندگان عزیر صدا و سیما تداعی شود ....
اینجا مسؤول نظارت و كارگردان دست به یقه می شوند، یعنی می خواهند كه بشوند با پا درمیانی نورپرداز قضیه ختم به خیر می شود
   خواننده در همان حالت خمارگونه می گوید: آقای كارگردان! تكلیف بنده چی می شود؟
   بالاخره این سوز و آواز بنده به كجا زبانه بكشد؟ به «اطلاعات» بكشد، خوب است؟
كارگردان با ناراحتی: اصلا آن خط را ولش كن، بقیه اش را بخوان..
شش ـ پنج ـ چهار ـ سه ـ دو ـ یك!
خواننده: شرر ریزد بی امان به دل ساكنان فلك ناله سازم...
شلوغ پلوغ می شود و یك كامیون آدم با نیروی انتظامی سر می رسد:
جناب سروان.... خودشه خودمان دیدیم...با همین چشمهای خودمان....كور شویم اگر دروغ بگوییم... ناله ساز همین بابا باعث شد!...
خواننده، ترسان و لرزان در حالی كه از حس خارج شده می گوید:‌چی شده جناب سروان؟ به جان شما اگر ما كاری كرده باشیم...
   جناب سروان: این آقایان مدعی هستند كه باعث و بانی آتش سوزک ساختمان برج خیابان پایینی شما هستی... راه بیفت بریم كلانتری...
خواننده: تقصیر من چیه جناب سروان؟ تقصیر کارگردان است، به خدا ما هفت سر نون خور داریم، صدبار به این آقا گفتم: «ناله ساز» بنده بردش كم شده،دیگر مثل قدیم نمی تواند آن بالا بالاها شرر بریزد...خیلی هم كه زور بزند بعید است شررش بخورد به كمركش برج خیابان پایینی!... به خدا، به جون مامانم اینها ما بی تقصیریم، جناب سروان! زن و بچه داریم...
با وساطت بینندگان عزیز بالقوه تلویزیون كه شاهد ماجرا هستند،‌دل جناب سروان به رحم می آید و تا اطلاع ثانوی از صحنه خارج می شود...
كارگردان كه برخلاف تهیه کننده معتقد است این ویدئو كلیپ باید چند صحنه پرخرج و اكشن دار هم داشته باشد، دستور می دهد كه دكور صحنه را تغییر دهند. به توصیه او یك منقل آتش به اضافه چند سیخ دل و جگر می گذارند جلوی خواننده تا علاوه بر جذّابیت صحنه، جنبه حسی فیلم هم بیشتر شود. یك تابلو هم پشت سر خواننده می چسباند كه روش نوشته شده: «بزم غم»
  خواننده كه دود آتش، اشکش را درآورده و مثل ابر بهار اشک می ریزد، با لحن سوزناكی خطاب به دل و جگر روی منقل می خواند:
خوشا ای دل بال و پر زدنت، شعله ور شدنت در شبانگاهی
به بزم غم دیدگان تر ی، جان پر شرری، شعله آهی
چون آن ابر نوبهارم من
می توانم آیا نبارم من ....
خواننده یك مشت نمك روی کبابها می پاشد و حسابی شورشان می كند آب از لب و خواننده و گروه فیلمبرداری و بینندگان و حتی شما خوانندگان عزیز گل آقا روان می شود... خواننده یك تكه از كباب را به دهان می گذارد و با ملچ ملچ شروع به خوردن آن می كند.
خواننده بچه ها! عجب «شور شیدایی» ای شده!
اینجا دیگر طاقت گروه فیلمبرداری طاق می شود و شورش می آورند به سمت سیخهای كباب ...
خواننده با اشاره به خودش، گروه فیلمبرداری  و بینندگان تلویزیون:
نه تنها من قرار دل می رباید این شور شیدایی
جهانی را دیده ام یكسر غرق دریای ناشكیبایی ....!
کارگردان كه برای غافلگیر کردن بینندگان یكی از آرتیست های! معروف فیلم های بزن بزن را برای ایفای نقشی متفاوت در این ویدئوكلیپ در نظر گرفته او را وارد صحنه می كند. او كه در این صحنه نقش یك گلفروش را بازی دارد و روی لباسش نوشته شده، «پسرك گلفروش» با سری براق و نورانی وارد صحنه می شود و از كیسه ای كه به همراه دارد بنا می كند به گل پاشیدن روی سر خواننده
  خواننده دست به دامن گلفروش می شود و با یك حالت عاشق گونه ای می خواند:
بیا در جان مشتاقان گل افشان كن گل افشان كن
به روی خود شب ما را چراغان كن چراغان كن
به یكباره باران مصنوعی از طریق یك شلنگ آب بر سر خواننده باریدن می گیرد
خواننده:
چو آن ابر نوبهارم من                         چو آن ابر نوبهارم من
می توانم ایا نبا....
ا جناب كارگردان پس چرا آب قطع شد؟ من كه هنوز كامل نباریده بودم..!
مأمور سازمان آب (بدون آنكه نقشش در فیلمنامه پیش بینی شده باشد) وارد صحنه می شود و می گوید: ما كه گفته بودیم انشعاب آب مشتركین پرمصرف را قطع می كنیم! حالا بنشین اینقدر ببار تا بارون دونت خالی بشه!
  بینندگان تلویزیون كه حوصله شان سر رفته تلویزیون را خاموش می كنند!

درباره ی نویسنده

 فریبا شادمهر ساكن تهران است .
نامهای مستعار: عیال ملا، قرةالعین، .....
محل تولد: تهران

سلام

خانم ندا، بازم ممنون که نظر می دید . با نظرتون در مورد بیت "... فصلتان بد نیست، امّا خوب من..." موافقم اما به نظر من کل شعر می خواد بگه " چشم ها را باید شست ...جور دیگر باید دید" . البته از یک شعر برداشت های متفاوتی می شه کرد و همینه که به شعر زیبایی می بخشه.

باد بهشت می وزد از سر خاک کوی تو

دست صبا مگر که زد شانه به تار موی تو

حور نباشد ای پری چون تو به حسن و دلبری

مه نکند برابری پیش رخ نکوی تو

هر ستم از تو می کشم از دل و جان و دل خوشم

گر چه نهد در آتشم تابش شمع روی تو

برده غمت قرار من هم زکف اختیار من

تا چه کند به کار من این غم کینه جوی تو

نرگسس مستت ای پسر گشته زما خرابتر

تا چه شراب بوده در شیشه و در سبوی تو

خواهی اگر هلاک من نیست ز مرگ باک من

چون گذری به خاک من زنده شوم به بوی تو

گر بکشی به خواریم تیغ به سر بباریم

باز به عجز و زاریم روی بود به سوی تو

تیغ بکش چون قاتلم خیره بکش به بسملم

تا نکند دگر دلم این همه آرزوی تو

زان سر زلف پر شکن فتنه جان مرد و زن

خیز و صوب جان بزن کاین سر ماست گوی تو

بی تو چو در فغان شوم زار شوم نوان شوم

در پی این و آن شوم در پی جستجوی تو

«یزدانی»  مکن دگر در سر کوی او گذر

تا که نریزد اینقدر پیش وی آبروی تو

با سلام خدمت تمامی دوستان .

خواهر عزیز، ف.ا. ، از این که جویای احوال بنده هستید از شما متشکرم . شکر خدا بد نیستم و روزگار هم بد نمی گذره. امیدوارم شما هم در هر جا که هستید در پناه خداوند متعال شاد و خوش و خرم و موفق و پیروز باشد.

واما بعد...

نمی دونم چرا شعر کارو اینقدر حساسیت ایجاد کرده و دلیل این همه بد بینی هم برام روشن نیست.شما اگر همین شعر مورد بحث کارو رو برای هر شاعر یا اهل شعر بخونید ، اطمینان داشته باشید که برای شاعرش کف می زنه و از اینکه شما در انتخاب شعر ذوق خوشی داشتید از شما تشکر می کنه . من بارها این شعر رو در محافل ادبی شنیدم و همیشه همه این شعر با تحسین شعر دوستان مواجه شده...

من هم تا حدود زیادی با تعریف شما از نقد موافقم مخصوصا این قسمت "...نقد بستگی به شرایط و موقعیت داره و هیچ وقت یكجانبه نیست..." . این نقد هم شاید به موقعیت بستگی داشته. اما شاید گاهی شکستن ساختارهای کلیشه ای  بیشتر بتونه به انتقال پیغام و منظور شاعر کمک بکنه. ضمن اینکه من لحن این شعر رو تا حدی که شما از اون یاد می کنید تند نمی دونم و همون طور که گفتم شاید گاهی ساختار شکنی از تکرار مکرر بهتر باشه.

به هر حال من به نظر شما احترام می گذارم اما در عین حال خودم نظر دیگری دارم . امیدوارم در آینده و مطالب بعدی هم نظرات شما رو  ببینم .

این شعر رو قبلا هم قدیما  تو وبلاگ گذاشته بودم ولی چون حال و هواش نزدیک به شعر کارو بود تو وبلاگ می گذارم . اگر نظری در مورد این شعر هم داشتید خوشحال می شم در قسمت اونها رو ببینم.

روی پیشانیت ،داغ مضحکی است

داغ شور و اشیاق مضحکی است
 
فصلتان بد نیست، امّا خوب من

باغ بی پاییز، باغ مضحکی است 
  
پیش کش مال خدایان خودت

آسمانت چلچراغ مضحکی است  
 
حسن لیلی اشتباه قیس بود

ورنه آهو هم الاغ مضحکی است 
  
درس اوّل: عاشق و معشوق و عشق

چه جناس و اشتقاق مضحکی است!
   
کفتر دنیای رؤیای شما

در نگاه من کلاغ مضحکی است 
   
پیش می آید تحمل کن بشر!

زندگی هم اتفاق مضحکی است

تا روح بشر به چنگ زر ، زندانیست
شاگردی مرگ پیشه ای انسانی است
جان از ته دل ،‌ طالب مرگ است ... دریغ
درهیچ کجا ‌برای مردن جا نیست ؟

پدر آن شب اگر خوش خلوتی پیدا نمی کردی
تو ای مادر اگر شوخ چشمی ها نمی کردی
تو هم ای آتش شهوت شرر بر پا نمی کردی
کنون من هم به دنیا بی نشان بودم

پدر آن شب جنایت کرده ای شاید نمی دانی
به دنیایم هدایت کرده ای شاید نمی دانی
از این بابت خیانت کرده ای شاید نمی دانی


من زاده ی شهوت شبی چركینم
در مذهب عشق ، كافری بی دینم
آثار شب زفاف كامی است پلید
خونی كه فسرده در دل خونینم
من اشك سكوت مرده در فریادم
دادی سر و پاشكسته ، در بی دادم
اینها همه هیچ ... ای خدای شب عشق
نام شب عشق را كه برد از یادم ؟

سلام .

بعد از مدت ها، کامنت خانم ندا باعث شد که باز هم قلم به دست بگیرم و بنویسم ؛ که از این موضوع به قول شاعر "مرا حال خوشی دست داد " .

خانم ندا از اینکه شما این زحمت رو به خودتون می دید که به وبلاگ سر بزنید و نظر بدید از شما متشکرم .

قبل از هر صحبتی در مورد شعری که از کارو  تو وبلاگ گذاشتم مناسب می بینم که در مورد این شاعر گاه گمنام و گاه بسیار نام آشنا کمی صحبت بکنم .

کارو برادر ویگن در سال 1304 شمسی در همدان دیده به دنیا گشود . اشعار کارو سرشار از انتقادهای تند  و بیشتر متوجه فقر موجود در جامعه است  .

کتاب معروف او سکوت سرد است که در سال 1334 به نثر و نظم درآورده و به چاپ رسانده از باقی آثارش نامه ها- خاطرات- گورکن را می توان نام برد.
این شاعر حساس بنا به گفته ای در همان سال 1334 بعد از نوشتن یک وصیت نامه در سن 28 سالگی دست به خود کشی زد که خود از آن به 280 سال رنج و مشقت یاد می کند  البته این پایان راه برای کارو نبود .

در گوشه ای از این وصیت نامه آمده است:

می دانم پس از مرگم ثروتمندی ، از میان ثروتمندان شهر ما پیدا خواهد شد که لاشه مرا بخاطر اضافه کردن شهرتی بر شهرتهای کذائی خود، به خاک بسپارد....
...اما نه ! ثروتمندان محترم!؟... لطفا مرا با پول خود ، به خاک نسپارید!... لاشه مرا با کارد آشپزخانه ی رنگ و رو رفته مان، که قلمتراش مداد شبهای نویسندگی من است، در هم بدرید! و پاره های سرگردان لاشه ی مرا در پست ترین نقاط شهر، به سگها بسپارید ...! من می خواهم ، از لاشه من ، چندین سگ گرسنه سیر شود... شما آدمکهای کمتر از سگ ، که هیچ انسان گرسنه ای از درگاهتان سیر نشد!...
من میمیرم ... اما مرگ من ، مرگ زندگی من نیست! مرگ من ، انتقامی است که زندگی من ، از جعل کننده ی نام خودش می گیرد؟. من میمیرم تا زندگی زیر دست و پای مرگ نمیرد!... مرگ من، عصیان یک زندگی است که نمی خواهد بمیرد...!

کارو کار معروفی با عنوان کفرنامه هم دارد که چاپش می گن قدغنه!! من هرچی به دنبال این اثر گشتم نتونستم به قول کامپیتری ها هارد کوپیش رو پیدا بکنم نسخه های الکترونیکی هم اکثرا ناقص هستن . کارو در کفرنامه همانند عصیان خدایی و عصیان بندگی فروغ فرخزاد حتی خدا رو هم به چالش می گیره .

در ادامه همین مطلب من برخی از اشعارش رو براتون پست خواهم کرد که اگر خواستید بیشتر با این شاعر آشنا بشید .

به هر حال من این شاعر رو به خاطر ساده گویی و نیز بی پروا بودنش دوست د�